aşka yeniden... diye başlayan cümlelerim olsun istedim. belki yüreğin beden yakın olduğı kadar yakındım. ama yine de arada uçurumlar varmış gibi hissettim. aşktan bu denli mahrum kaldığım içindi sanırım bunun sebebi. "seni seviyorum" lara ayrı bir anlam katmak işten bile değildi benim için. ama işte yaşanmamışlıklar yüzünden yine tabiri caiz ise bir çuval incir berbat oldu... yine doğru muydu yoksa yanlış mı bilemiyorum. takdiri allah`a kalmış tabiki... uçlarda yaşanan aşkın tadı da başka...

Karanlık ve ıssız bir sokak köşesinde yalnızlığıma kahredip sustum son defa hiç nefes almamamacasına... cümleleri keşfedince kendime geldim ve benliğimi kelimelerin büyüsüne bıraktım. Yanıklarla dolu bir ruhun sahibinden en fazla ne beklenebilir diye düşündüm ama tekerrürlerden ibaret bir dünyada bunun aslında bir eksik olmadığını keşfettiğimde konuşmam için düşünmem gerekmediğini anladım... Duyulmamış en uzun cümleyi üretsem sayfalar yetmez ve ben bunu yapabileceğime inanırken dilimin ne kadar...