Kavak Yelleri

28.06.2008 13:30 Yazan: MeMoLi

VII.BÖLÜM
Mine-Cem-Betül-Cansu
Araba Urla’ya yaklaşmıştır.Mine çocuk gibi sevinçlidir.
M: Ne kadar çok özlemişim Urla’yı ya.İçim içime sığmıyor.
C: (gülümseyerek) Tamam, sakin ol.
M: Ne yapayım.Kendime engel olamıyorum.O kadar güzel bir yer ki.Görünce siz de hak vereceksiniz bana.
Telefon çalar.Cem telefonu eline alır.
B: Cem,lütfen araba kullanırken cevap vermeni istemiyorum.
C: Sakin ol Betül.(Telefonu açar) Alo?Evet yoldayım.O işle Hakan Bey ilgilenecekti.Evet anlıyorum ama şuan gelemem.Siz halledin.Hayır siz beni anla…
B: (bağırarak) Cem dikkat et.
Araba bir kamyona arkadan çarpar.Kamyonun şoförü aşağı iner.Arabadaki herkes baygındır.
“Allah’ım ne yapacağım şimdi.”
Arabanın kapısını açar.Cem’in yanağına hafifçe vurur.
“Beyefendi uyanın.İyi misiniz? Hanımefendi,çocuklar?Ya bunların hiçbiri uyanmıyor.”Hemen telefonuna sarılır.”Ambulans çağırmalıyım.Alo?Bir kaza oldu.Dört yaralı var.Lütfen hemen ambulans gönderin.Tamam adresi veriyorum.”

Aslı-Efe
Aslı ile Efe tekneye binerler.
A: Nereye gideceğiz söylemeyecek misin?
E: Sayın Efem Tekne yolcuları ben tekne kaptanınız Efe Kaygısız.Şimdi sizi bir doğa harikasına yolculuğa çıkaracağım.Nereye gidiyoruz biliyor musunuz?Efe Koy’aaaa …
A: Oley.Sonunda göreceğim şu ünlü Efe Koy’u.
E: Tamam sayın yolcular sakin olun.Biliyorum o doğa harikasını görmeyi çok istiyorsunuz ama biraz sabırlı olmalısınız.Lütfen çocuklarımıza sahip çıkalım.Ayaktaki yaşlı amcalara teyzelere yer verelim.Evet!Yolculuğumuz başlıyor.
Koya vardıklarında Aslı’yı bir sürpriz bekliyordur.Efe harika bir sofra hazırlamıştır.Tekne yanaşınca Efe tekneden atlar.Aslı’nın elinden tutar:
E: Buyurun Urla’nın prensesi.Burası benim fakirhanem.Umarım beğenirsiniz.
Aslı tekneden iner.Önce sofraya bakar,sonra Efe’ye.
A: Senin olduğun her yer cennet benim için.Efe Aslı’yı alnından öper.
Beraber güzelce yemek yerler.
Mine-Cem-Betül-Cansu
Mine, Cem,Betül ve Cansu hastaneye kaldırılırlar.
Mine yolda kendine gelir.Cansu’nun da durumu iyidir.Doktorlar yinede ikisini de muayene eder.
Muayeneden sonra Mine ve Cansu merak içinde doktoru beklerler.Mine ne yapacağını bilemiyordur.Cansu’ya durumu belli etmemeye çalışır.Sonra aklına Efe gelir.Telefonu alır Efe’yi arar.
Efe ile Aslı ise yemeklerini yemiş, Aslı Efe’nin omzuna yatmış denizi seyretmektedirler. Aslı telefon sesiyle irkilir.Efe telefonun ekranına bakar.
E: (Şaşırarak) Aa! Mine arıyor.
(Telefonu açar) Alo Mine?
Mine sesi titreyerek:
M:Efe?
E: Mine ne oldu?Sesin kötü geliyor.
Mine Cansu’nun yanından uzaklaşır.
M: Efe biz kaza geçirdik.
E: (Korkuyla) Ne kazası?Biz dediğin kim?İyi misin sen?
M: (Ağlayarak) Babam,Cansu ve Betül Hanım ile Urla’ya geliyorduk tatile.Kaza yaptık.Cansu ile ben iyiyiz ama babam ile Betül Hanım’ın durumu hakkında daha bir şey söylemediler.Çok korkuyorum Efe.Cansu da yanımda o anlayacak diye bir şey diyemiyorum.
E: (Ayağa kalkar)Tamam Mine.Sakin ol.Hangi hastane?
M: … Hastanesi.
E: Tamam hemen geliyoruz.Sen sakin ol tamam mı?
M: Tamam sağ ol.
E: Ayşe Teyze’nin haberi var mı?
M: Hayır,onlara da söylemek lazım.
E: Tamam,ben hastaneye gelmeden uğrar, açıklarım durumu.
Efe telefonu kapar.
Aslı merakla:
A: Ne olmuş Efe?Ne kazası?
E: Mine babası ve ailesiyle kaza geçirmiş.Kardeşinin durumu iyiymiş ama Minenin babasıyla,Cem Bey’in karısı hakkında bilgi vermemişler daha.Mine de ne yapacağını bilememiş.
A: E hadi gidelim o zaman.
E: Tamam ama önce gidip Ayşe Teyze’ye haber vermeliyiz.
Hemen tekneye atlayıp Ayşe’nin yanına giderler.Ayşe ile Osman’a durumu anlatırlar.Beraber hastaneye gelirler.Mine Ayşe’yi görünce koşup boynuna sarılır.Ağlayarak:
M: Anane,kaza yaptılar hepsi benim suçum.
Ayşe sıkı sıkı Mine’ye sarıldı.
A: Neden senin suçunmuş? Böyle söyleme.
Bu sırada doktor çıkar.
M: Doktor, ne oldu?Ciddi bir şeyleri yok değil mi?
D: Siz hastanın neyi oluyorsunuz?
Mine Cansu’ya baktı.
M: Şey, ben…
Efe Cansu’ya:
E: Merhaba Cansu.Ben Efe.Mine Ablanın arkadaşıyım.Mine ablan acıkmış.Ona kantinden bir şeyler alacağım.Bana yardım eder misin?
C: Olur,ederim.
E: Tamam hadi o zaman.
Cansu yanlarından uzaklaşınca Mine doktora:
M: Bakın ben Cem Ergun’un kızıyım ve durumunu öğrenmeye hakkım var.Lütfen bir şeyler söyleyin.Babam ve Betül Hanım iyiler mi?
D: Betül Hanım sarsıntı geçirmiş,bu yüzden onu iyice tetkik etmek istedim.Korkulacak bir şeyi yok ama yinede bu gece müşaade altında tutacağız.
M: Peki babam?O nasıl?Cem Bey’in de hayati tehlikesi yok ama bacağı iki yerinden kırılmış.
Efe ile Cansu kantine gittiler.Cansu durup Efe’ye döndü:
C: Efe Abi,babamla anneme kötü bir şey mi oldu?
Efe sakin durmaya çalıştı,gülümseyerek:
E: Hayır.Kötü bir şey olmadı.Sadece birkaç gün burada kalmaları gerekebilir.
C: Neden?
E: Annenle baban biraz hasta.Ama doktor amcalar onları iyileştirecek.Tamam mı?
C: Tamam.
Efe ile Cansu kantinden dönerler.Efe elindeki çayı Mine’ye uzatır.
E: Al Mine,iç.
M: Yok Efe içmeyeceğim.
Cansu Mine’nin yanına gitti.
C: Mine Abla üzülme.Babamla annem birazcık hasta.Ama doktor Amcalar onları iyileştirecek.(Efe’ye dönerek) Değil mi Efe Abi?
E: (Cansu’nun yanağını sıkıp gülümsedi) Evet canım.Sizinde onlara destek olmanız lazım.Değil mi Mine?Böyle üzülerek onlara yardım edemezsiniz.Çayı uzatır.
Mine gülümseyerek Efe’den çayı alır.

Aradan iki hafta geçer.Betül ile Cem Taburcu olmuş,evlerinde dinlenmektedirler.
Efe ile Aslı da İstanbul’a dönmüştür.
Bir sabah Efe dükkan gider.Su ile Atakan dükkanda kendi aralarında konuşup,gülüşüyorlardır.Efe kapıda durup onları izler.Sonra bağırarak:
E: (gülümseyerek)Günaydın.
Su ile Atakan neye uğradıklarını şaşırırlar.
S: Efe?Günaydın.
E: Muhabbetini böldüm kusura bakmayın.Güler.
S: Ne muhabbeti ya?Biz öyle havadan sudan…(Kızarak) Ne gülüyorsun be?
E: Ne gülmesi ya.Gülmüyorum ben.Size öyle gelmiş.
Bu sırada Aslı gelir.Gülümseyerek Efe’ye bakar.
A: Herkese günaydın.
S-A: Günaydın.
Efe ile Aslı dışarı çıkarlar.
E: Nasılsın canım?
A: İyi seni özlemek dışında bir sorunum yok.Böyle gizli saklı buluşmak,başkalarının yanında dostmuş gibi davranmak ağrıma gidiyor.
Efe gülümseyerek Aslı’nın elini tuttu.
E: Söyleyelim o zaman.Herkes öğrensin.
A: Ciddi misin?
E: Evet, bende çok sıkıldım bu durumdan.Suçlu gibi saklanmak istemiyorum.Yaptığımız şey yanlış değil.Söyleyelim.Kim ne derse desin umurumda değil.
Aslı Efe’ye sarıldı.
A: Canım benim çok anlayışlısın.Sağ ol.
Efe Aslı’nın elini tuttu.
E: Hadi gel.
A: Nereye?
E: Aşkımızı ilan etmeye.
El ele dükkana girerler.Efe il Aslı gülümseyerek:
A-E: Biz çıkıyoruz.
S: Nereye canım?Dışarımı?
Efe ile Aslı güler.Su sinirlenerek:
S:Ne var ya?Yanlış bir şey mi söyledim?
Atakan anlamıştı.Gülümseyerek:
A: Sanırım Aslı ile Efe başka tür çıkmadan bahsediyor.
E: Evet Atakan’cığım aynen öyle.Biz sevgili olduk.
Su donup kaldı.Aslı ile Efe Su’yun tepkisini merak ederek ona baktılar.
S: Ne zamandan beri?
E: Urla’dayken başladı.
S: (kızarak) Aşk olsun Aslı.Aşkolsun.
Aslı Su’yu kırıldığını düşündü.
A: Ya Su…
S: Aslı bunca zamandır nasıl söylemezsin ya?Güya arkadaşımsın.O kadar sordum.Hiç bir şey söylemedin.
A: Ne yani sana söylemediğim için mi kızdın?
S: Evet. (Aslı’ya yaklaşıp kısık sesle) Ayrıca bu deliden başka aşık olacak adam bulamadın mı?
E: Ne dediğini duydum Su.
S: Duyarsan duy.Sır değil ki.Delisin işte.
Atakan gülümseyerek Aslı ile Efe’ye baktı.
A: Çok sevindim.Ben zaten biliyordum bir gün aşka yenileceğinizi.
E: (gülümseyerek) Hadi ya! O kadar belli oluyor muydu?
A: Bilmem ben anlıyordum.Başkasını bilemem.
Aslı üstünden büyük bir yük kalkmış gibi hissetti kendini.
A: Sonunda açıkladığımız için çok mutluyum.Sizden saklamak çok zoruma gidiyordu.
S: Başka kim biliyor.
E: Kimse.İlk kez size söyledik.
S: Efe hepimiz sizi çok seviyoruz.Size karşı gelmeyeceğimizi en iyi siz bilirsiniz.Ama asıl söylemeniz gereken kişi biz değiliz.Biliyorsunuz değil mi?
E: (Sıkıntılı) Biliyorum Su.Ama biliyorsun Deniz Amerika’ya dönmüş.Allah bilir ne zaman gelir.Telefonda da söyleyemem.Yüz yüze konuşmamız lazım.
S: Neyse ya.Üzülmeyin.Elbet bir yolunu bulursunuz.Bende sevindim ikinizin adına.(Parmağını sallayarak)Bana bak Efe.Hele bir Aslı’yı üz,hele bir senin yüzünden bu kızın bir damla gözyaşı döktüğünü göreyim,hele bir…
E: Tamam Su’cuğum yorma kendini.Aslı’yı canımdan bile çok seviyorum.(Aslı’ya bakarak) Onu asla üzmeyeceğime söz veriyorum.
Atakan: Bunu kutlamamız lazım.Akşama size enfes yemekler hazırlayacağım.Beraber kutlama yapacağız.Tamam mı?
Aslı ile Efe birbirine sarıldı.
E: Tamam.
S: (şakayla karışık kızarak) Tamam be ayrılın.Sevgilisi olan var olmayan var.Ne bu nispet yapar gibi.
E: (muzur muzur gülerek) Öyle deme Su.Elbet seni de alacak yakışıklı,akıllı,yemekten iyi anlayan biri bulunur.Değil mi Atakan?
S: (Kızarır) Diğerleri tamam da yemekten iyi anlayan ne alaka?
E: E kızım sen yemekten ne anlarsın.Bari yemek yapmayı bilen,seven bir sevgili bul.Haksızmıyım?
S: E hadi size izin verdim.Gidip gezin bugün.
E: Ne oluyor ya?Bizim dükkanımızdan bizi kovuyorsun.Ayıp oluyor ama.
S: İzin verdik işte.Daha ne istiyorsun.Sana da iyilik yaramıyor.Hadi, hadi.
Efe ile Aslı gülerek giderler.Su mahcup mahcup Atakan’a bakar.Gözlerini kaçırarak:
S: Deli çocuk.Nerden çıkarıyorsa böyle şeyleri?
Atakan gülümseyerek:
A: Ben onları fark etmiştim.Belki o da bizde bizim fark edemediğimiz bir şeyi hissetmiştir.Olamaz mı?
Su kızarır.Hiç bir şey söyleyemez.Gülümseyerek Atakan’a bakar.Atakan da Su’ya gülümser.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç

Televizyon - Diziler