Dursun Ali Erzincanli-Sen Yoktun

SEN YOKTUN

Sen yoktun...

Hz Âdemdeydi nurun

Önce cenneti,

Sonra yeryüzünü sereflendirdin.

Âdem nuruna affedildi

Arafat bu affa sahitti




Sen yoktun

Nuh un gemisindeydi Nurun...

Dalgalar yeryüzünü bosarken

Tapragin bagrindaki su

Gökyüzüyle bulusurken

Ve bu bir ilahi azap derken,

Allah nurunu tasidi binbir sebeple

Tûfan, nurunu selamladi edeple...




Sen yoktun...

Hz.Ismail in alnindaydi Nurun
Ibrahimî bir dua yükseldi kimsesiz çöllerden

Rabbimiz dedi,

Onlara kendi içlerinden

Senin ayetlerini okuyacak

Kitap ve hikmeti ögretecek onlara,

Onlari temizleyecek bir elçi gönder,

Amin dedi on sekiz bin âlem

Nurunla aydinlanan minicik ellerini semaya kaldirarak

Amin dedi Ismail.

Hira Nur dagi amin diyerek ayaga

Medineden adI Uhud olan bir amin yankilndi sevr daginda.




Sen yoktun...

Hz.Isa Ahmed diye mujdeledi seni

Alemlerin efendisi diye sana seslendi.

Artik ben sizinle çok söylesmem, dedi havarilerine..

Çünkü bu âlemin reisi geliyor...

Bekleyin Ahmed geliyor.

Kainata rahmet geliyor.

Havarilerin yüzünü oksayan,

Ölüleri dirilten bir nefes oldun

Ama sen yoktun...





Sen yoktun Sultanim

Hz. Abdullah in alnindaydi Nurun

Basi egik gezerdi mazlum

Kuteyle göklerden seni sorardi

Varaka seni arardi semada

Anneler kiz çocuklarini hep aglayarak sevdiler.

Aglayarak süslediler ölüme...

Aglayarak hadi dayina gidiyorsun dediler.

Sen yokken,

Canli canli topraga gömülmenin adiydi dayiya gitmek.

Anne yüreginin çildirtan çaresizligiydi.

Ve yavrusunun ölüme gidisini seyretmesiydi...

En son çocuk atilirken cukura çukura

Annesinin suretinde bir melek tuttu onu

Ve tebessüm ederek hira nur dagini gösterdi.

Melekler süslüyordu hirâyi.

Efendisine hazirlaniyordu cebel-i nur,

Efendisine hazirlaniyordu mekke.

Âlem Efendisine hazirlaniyordu

Kainatýn gözü Hz. Aminedeydi.

Toprak yalvariyordu rabbine,

Allahim gönder artik diyordu.

Gel diye agliyordu mazlumlar, gözleri semada





Ve bir gelisiin vardi ya rasulallah,

Bir inisin vardi yer yüzüne...

Önünde cebrail!

Ardinnda yalin kilic melekler!

Bir inisin vardi yer yüzüne...

Yetimler en huzurlu geceyi geçirdi belki de

Öksüzler annelerine sarildi doya doya.




Sonra bir sessizlik kapladi seher vaktini.

Hersey sus pus olmustu.

Hadi diyordu yildizlar, Hadi diyordu ay!

Kainat bir isim duymak istiyordu.

Ve bir ses yükseldi Âmine nin evinden;

Muhammed!

Karanliklar aydinliga brakti yerini.

Muhammed!

Melekler öptü o nurdan ellerini.

Muhammed!

Seni yaratan Allaha kurbâniz ey dürri yekta!

Sana o adI veren rahmana kurbaniz





Artikk sen vardin

Susuz topraklara rahmet indi seninle

Annenden sonra anne halime sevindi seninle

Yagmura mi ihtiyaç var?

Kaldir sehadet parmagini,

yagmurlari salsinn Allah.

Sonra tut agacin yapragini,

Köklerini çikarttirip yaninda yürütsün Allah.

Yeterki sen iste,

Sen iste yarasulallah

Deki ben kimim?

Daglar, taslar dile gelsin,

Dilsiz çocuklar ellerinden tutup,

Ente Rasulullah desin.




Sen vardin

Bedir kârdi,

Uhut dardi;

Hendek yârdi;.

Yigitlerin vardi.

Ölmek için yarisan yigitler...





Hele bir enesin vadi senin.

Enes bin malik...

Uhut ta öldügünü duyunca arkadaslarina,

Niye burada oturuyorsunuz diye sormustu.

Onlar da

Allahin Rasulü öldürülmüs deyince

Enes kükremimis:

Peki o öldükten sonra yasayip da ne yapacaksiniz?

Kalkin ve Onun gibi ölün! Demisti.

Ve savasin en yogun oldugu yerde sehit düsmüstü.

Hem de ne sehit ey nebi!

Vücudu yaralardan taninmaz haldeydi.

Kizkardesi ancak parmaklarindan tanidi onu...



Musab Bin Umeyrin vardi senin.

Uhutta sancagini tasiyan.

Öyle bir askla sana bagliydi ki

Allah o gün melekleri Musabin suretinde indirdi.



Ebu hureyren vardi...

Acikinca mescidin önünde durur sana bakardi.

Sen anlardin,

Ya Ebâhir gel! Derdin.





Ve sen gittin...

Bir gidisle gittin

Ardinda hüznün kaldi.

Hasretin kaldi göklerde.

Bilal ezan okuyamaz oldu

Ne zaman tesebbüs etse

Muhammed rasulullah demeye

Dizleri üstüne çöker, kendinden geçerdi.



Sonra günler ay,

Aylar yil oldu.

Ve asirlar oldu

Sensizlige açtik gözlerimizi.

Ama sen birakmadin bizi.

Sen varsin ey sehitlerin sultani

Sen varsi!

Bir sehit bile ölmezken

Sana nasil yok deriz.

Ebutalip sama giderken devesinin önüne geçip

Beni burda kime birakip gidiyorsun demistin.

Ne anam var ne babam...

Ebutalip birakmamisti bu yüzden .





Sensizlgin izdirabiyla inleyen ümmetini kime birakip gidiyorsun Ya Rasûlallah!

Birakma bizi ki; Allah;

Sen onlarin içindeyken onlara azab edecek degiliz buyuruyor.

Birakma bizi!

Hayati seninle ögretti Rahman.

Kullugu seninle tanidik.

Duayi senden ögrendik sevgili!

Hz Ömer umre için senden izin isteyince,

Kardeslik dedin ona,

Kardescik, duanda bana da yer ayirirmisin?

Bizler Ömer degiliz ama

Bütün dualarimiz senin için



Ey Rabbimiz!

Rasulünü anisimizdan haberdar et!

Ona binler salat, binler selam!

Habibine Makam-i Mahmutu ver

Ona vesileyi lutfet.

Onu refik-i Âlâya yükselt

Bizi de affet

Onun hatrina affet

Zatinin hatrina Affet.