SÖZSÜZ KONUŞABİLMEK

[SAHABELER]

Sözsüz konuşabilmek güzel şey olsa gerektir. Susmak ve anlamak, susarak anlatmak güzel şey. Kelimeler
elbette konuşabilmemiz için var. Ama sükûtun bir ihtişamı yok mu sizce
de?

Hani iki talebesi bir Allah dostunu ziyarete giderler. Ahir
ömründe bize bir sohbet, bir nasihat eder ümidiyle. Otururlar
saatlerce, ne bir tek söz, ne bir sohbet… Canı sıkılır iki arkadaşın.
Müsaade isteyip kalkarlar. Kapıya geldiklerinde aralarında
konuşmaktadırlar, üstadımız niye sohbet etmedi, diyerek. Fısıldaşmaları
duyan evin hanımı seslenir arkalarından;


-Yazık size, hiçbir şey duymadınız öyle mi? Oysa o neler anlattı size…


Susarak anlatmak zor şey galiba, susulanları anlatmak zor şey. Hazreti Mevlana
talebelerine sohbet ederken, Allah' ı tanıyan susar, der. Talebelerden
birisi o günden sonra hiç konuşmaz olur. Günlerce sükût edip oturur
kendi halinde. Bu durumu fark eden Mevlana, niye sustuğunu sorar genç
adama. Efendim siz demiştiniz ki, Allah' ı tanıyan susar, ben onun için…
Güler Mevlana:


-Öyle değil, der, Allah' ı tanıyan Allah' tan gayrısına susar. Onun konuştuğu Allah olur artık, ondan konuşan Allah olur.


Bu meselenin özünü idrak etmek bize uzak belki. Ama daima susup,
bakışlarıyla insanların halini bir güzel tanıyanlar anlayacaklar ne
demek istediğimizi. Kitaplarda nice içinden çıkılmaz meseleler vardır
ki, sözün anlayamayacağını fak edince bir mısra yazarlar: "Tatmayan
bilmez." Tatmayan nasıl bilsin ki? Tadanlarda konuşmazlar nedense.
"Âşık susarsa, arif konuşursa helak olur." Denmesi bundan olsa gerektir.


Vaktiyle gül kokulu meclislere aşina bir derviş, memleketinden uzaklara gitmek
zorunda kalmış. Ruhu beden gurbetinde mahpus olan insan, bir de bedeni
ile giderse siz düşünün halini! Ne halden anlayan bir dost, ne kapısını
çalabileceği bir yaran, ne aynı dilden konuşabildiği bir yoldaş…


Böyle zamanlarda daha bir özlenir arkada bırakılanlar, daha bir iç yakar muhabbetin iştiyakı…


Derviş, bir gece vakti yalnızlığın ne menem bir şey olduğunu iliklerine kadar
duyarak yürürken, yanından geçmekte olduğu evden gelen bir kokuyla
sendelemiş. Bir muhabbet, bir neşe, bir tanıdık his… Eve doğru yürümüş.
Bahçe kapısından içeri süzülünce kalbinin atışları hızlanmış, muhabbet
kokusu bir başka yakmış içini, ayakları bedenini taşıyamaz olmuş,
kapının önüne gelip oracıkta boynunu büküp beklemeye koyulmuş. Kapı
aralandığında, karşısındaki hiç tanımadığı ama ezelden aşina olduğu
kişiye sarılmamak için zor tutmuş kendini. Susmuş ve beklemeye
koyulmuş. Tebessüm ederek içeri dönen ev sahibi, elinde ağzına kadar su
dolu bir kâse ile geri gelmiş. Bu kez yüzünde bir hüzün, gözlerinde
mahcubiyet, dudaklarında sükût…


Kapının önünde mahzun bekleyen derviş başını hafifçe kaldırıp kâseyi görünce, hemen yanı
başındaki gülün bir kırmızı yaprağını koparıp, zarafetle bırakmış suyun
üstüne… Ne su taşmış, ne de ağırlaşmış kâse gül yaprağıyla. Kâsenin
oracığa bırakılmasıyla birbirlerine sarılmış iki ebed dostu.


Bu başka bir lisan galiba. Sadece ehlinin bildiği, ehil olmayanların ise
sadece hakkında konuştukları bambaşka bir lisan. Tevekkeli dememiş
"Bilen söylemez, söyleyen bilmez." Diyenler.


Susmak zor iş belli ki. Âlemlerin Efendisi "Susan kurtulur" buyurmuşlar. Haydi
dilinizi susturmayı başardınız diyelim, ya kalbin susması…
Bir de kalp var. Marifet onu susturmakta.


Peki o nasıl olacak? Kalbe sizin iradeniz dışında bir tek hissin bile gelmemesi… "Tatmayan bilmez."

Vesselam.

[tr.3r4y]

PayLaşım için TeşekkürLer...

[CiCeGiM]

Allah razi olsun

[Asiyan]

Allah razı olsun özlemcim

[Damla Irmak]

paylaşım için teşekkürler...