Annem

ona bağırırsınız, çemkirirsiniz; bilerek canını yakarsınız – o yine ordadır.
mutlusunuzdur, gider öpersiniz ya da sinirleriniz bozulmuştur, terslersiniz – o yine ordadır.
hani o yere göğe sığdıramadığınız denyo için tartıştığınız zamanlarda, “sanane, karışma bana !” diye ısırdığınızda ve birkaç ay sonra o denyo, denyoluğunu yapıp, kayıplara karıştığında – yine “kimse için üzülme, sen benim canımsın” diyen de odur.

size başka hiçkimsenin veremeyeceğini vermiş olan; genlerini paylaşmış olandır.
açık kahve gözlerinizde, uzun kirpiklerinizde, damarlı ellerinizde yaşar.
fobilerinizde, evhamınızda, kırılganlığınızda onun izlerini görürsünüz.

bir de yokluğu vardır ki, düşüncesi bile çıldırtıcıdır.
tek bir tesellisi vardır: aynı solucanların, kurtların, larvaların; aynı hiçliğin yolcusu olmak.

biliyorum aklın hep bende.
ya üzülürse, ya ağlarsa, ya kırarlarsa diye.
ben de sendeyim anne!
en az senin bende olduğun kadar.

Belki diner bu sızı bir dokun yüreğime
Utanıpta söyleyemiyorum,çok kırdım,çok üzdüm,çok pişmanım annem Seni Çoook Seviyorum.